Saturday, April 14, 2007



...παλι περπατησαμε πολυ, πανω κατω
στους δρομους μιας νεας παλιας πολης.
κατι τρεχει στα Εξαρχεια, κατι αρχιζει...
...πινοντας λευκα κρασια στο Food Company
το μεσημερι, ψαρωσαμε κι οι τρεις, οταν
καταλαβαμε οτι ξεμειναμε απο ονειρα.
...τελειωσα ενα βιβλιο που θελω επειγοντως
να μεταφραστει( αλλα βαριεμαι να το κανω εγω)
...ειδα μια παρασταση που μ αφησε με το στομα ανοικτο
ειχα διαβασει μονο κακιες. Προφανως κανεις απο τους
ειδικους δεν εχει ποτε συγκινηθει με τον Ιταλικο νεορεαλισμο.
(τα κοστουμια της Εβελυν μαγικα)
τα σκηνικα απο αλλες εποχες, μιλαω για το Τσινετσιτα.
(νιωθω τυψεις που αργησα να το δω, λογω ενος
ερποντος ρατσισμου ως προς το Εμπορικο)
Mea Culpa. αν εισαι σινεφιλ πρεπει να το δεις...
...εχω μπλεξει με τους πιο ευγενικους και
καλοδιαθετους δημοσιους υπαλληλους
Το θεωρω απιστευτο οτι μου φερονται
με τετοια ευγενεια που με καθηλωνουν
(η κα Καραχαλιου στη ΔΕΗ της Αριστειδου
ειναι μια μαντονα του Ραφαηλ καθισμενη σ ενα
γραφειο, και χαμογελαει με τοση καλοσυνη
που αν δεν ζει εναν μεγαλο ερωτα, τοτε απλα
ειναι ...αγία!!!)
Τελικα σημερα ηθελα πιο πολυ να γραψω οτι
τοΔΥΣΚΟΛΟ ειναι να φορας ενα προσωπειο
Το Ευκολο ειναι να εισαι καλος και ν αγαπας τους
ανθρώπους.
Και θελω να παραμεινω ευκολος.
Αυτο.

6 comments:

φαλιμην said...

να σπέρνεις να γίνεται η μεγαλύτερη αγάπη απλή και αυτονόητη, η μακρά αναμονή ευεξήγητη και θα δεις πάλι τα χαμόγελα να ανατέλουν που σε φιλάνε και σε παραφυλάνε..

να ' χεις μια όμορφη ημέρα

ΠΕΡΙΚΛΗς.ΑΘΗΝΑ said...

Ε ΟΧΙ ΚΑΙ ΞΕΜΕΙΝΑΜΕ ΑΠΟ ΟΝΕΙΡΑ, ΜΙΑ ΑΓΚΑΛΙΑ ΟΝΕΙΡΑ. ΤΡΙΑ ΦΙΛΙΑ ΟΝΕΙΡΑ. ΔΥΟ ΣΠΙΤΙΑ ΟΝΕΙΡΑ. ΜΙΑ ΧΩΡΑ ΟΝΕΙΡΑ. ΓΙΑ ΕΣΕΝΑ. ΓΙΑ ΕΜΕΝΑ. ΚΑΙ ΤΗΝ ΦΙΛΗ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΑΛΑΝΤΟΥΧΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ ΚΑΙ ΟΜΟΡΦΗ. ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΦΙΛΗ ΠΟΥ ΜΕΝΕΙ ΣΕ ΑΛΛΗ ΠΟΛΗ (ΘΑ ΤΗΝ ΦΕΡΟΥΜΕ ΚΑΙ ΑΥΤΗΝ ΕΔΩ, ΝΑ ΓΕΜΙΣΕΙ Η ΑΘΗΝΑ ΤΑΛΕΝΤΟ ΚΑΙ ΟΜΟΡΦΙΑ). ΚΑΙ ΘΑ ΕΤΟΙΜΑΣΤΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΜΟΝΑΞΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΟΧΙ ΑΓΑΠΗ. ΦΙΛΙ, ΓΕΝΙΚΑ.

candyblue said...

Μου άρεσε πολύ η γραφή σου σε αυτό το τόσο νεορεαλιστικό κείμενο.
Μπουκιά της καθεμέρας.
Και άσε τις μάσκες και τα προσωπεία. Το πιο δύσκολο είναι να είσαι εσύ ότι κι αν είσαι
Μάσκα η μη.

Πάω να το ξαναδιαβάσω. Πολλές Καλημέρες σας Μεσιέ

neutrino said...
This comment has been removed by the author.
neutrino said...

ωραια ειναι η νεα (παλια) πολη.
δαιμονιστικα απνευστι (και εν μια νυκτι),
ειδα την Καμπιρια επι σκηνης και μεσα μου ουρλιαζα mea culpa,
και ακουω το Ζακ να σπαραζει "μη με εγκαταλειπεις"..
καπου αναμεσα σε Εξαρχεια και Β.Π
ξεχασα κι εγω τη μασκα μου:)

Κώστας said...

Τι γλυκό κείμενο μωρέ! Σα να σε επισκεπτόμαστε και να μας κερνάς ένα ωραίο σπιτικό γλυκό :)